Son dönemde etrafımdaki herkeste bir karamsarlıktır almış gidiyor. Herkes sıradanlıktan, sabah uyandıklarındaki amaçsızlıklarından, varacakları noktayı bilememekten yakınıyorlar. Herkes bir mucize, bir süpriz, bir aşk bekliyor. İnsanları dinlerken bir yandanda gözlemliyorum, kendi yaşadıklarımla içinde bulunduğum ruh halleriyle kıyaslıyorum, çok benzer şeyler yaşıyor insanlar bu gerçek. Fakat neden? Neden insanlar dünya bizim diyişimizle ilerledikçe, geliştikçe insanlar mutsuz oluyor? Ne eksik? Yada ne fazla geliyor? Hepimiz o kadar ruhlarımızdan uzaklaşıyoruzki biyi neyin mutlu, neyin mutsuz ettiğinin bile farkında değiliz. Önüne havuç konmuş eşşek gibi sadece koşuyoruz. Nedensiz ve amaçsızca. Bu dinlediğim insanların en büyük noktası herkes geçmişte birilerini suçluyor, yaşadıkları ilişkileri, hayatına giren insanları. Herkes bir noktada hayal kırıklığına uğramış ve orada takılıp kalmış...

Devamını Oku